Geografia pielgrzymek Jana Pawła II (Karola Wojtyły)

5/5 - (1 vote)

Podróże Ojca Świętego były wyrazem i odpowiedzią na zmieniający się rodzaj ewangelizacji wśród nowego pokolenia podróżującego człowieka. Jan Paweł II jako jedyny papież odbywał tak liczne pielgrzymki do różnych krajów, nie mówiąc już o kontynentach. Fascynowało to wiele środowisk, zarówno religijnych jak i świeckich, a było tematem licznych publikacji. Podróżując często sam zaznaczał, że przybywa jako papież-pielgrzym. Pontyfikat Jana Pawła II różnił się znacznie od prowadzenia i pełnienia tej funkcji przez jego poprzedników. Motyw wędrówki wśród tego grona zainicjował Jan XXIII pielgrzymując do Asyżu i Loreto. Paweł VI natomiast przybywał już na inne kontynenty i odbył 9 pielgrzymek zagranicznych do: Jerozolimy, Bombaju, Kolumbii, Ugandy i Australii (Karski, 2002).

Pontyfikat Jana Pawła II nazywano „pontyfikatem bez granic”, on sam mówił, że wszędzie gdzie może to dotrze i tak faktycznie było. Nie było w tej posłudze granic ani barier religijnych, politycznych i jakichkolwiek innych. Na podstawie wszystkich dokumentów można stwierdzić, że papież odbył 104 pielgrzymki zagraniczne, odwiedzając ponad 130 krajów i ok. 900 miejscowości (Jackowski, 1997). Wszystkie podróże apostolskie przedstawiono na rycinie 43.

Ryc. 43. Kraje odwiedzone przez Ojca Świętego podczas pontyfikatu (źródło:

Powyższa mapka prezentuje wszystkie kraje świata, które odwiedzin Jan Paweł II. W zależności od ilości wizyt zaznaczone one zostały odpowiednim kolorem. Kraje nie będące celem pielgrzymek zaznaczone są kolorem szarym, natomiast Polska i Włochy będące miejscem zamieszkania papieża zostały zaznaczone wskazując liczbę 9 i więcej.

Pierwszą pielgrzymkę Jan Paweł II odbył w styczniu 1979 r. do Ameryki Łacińskiej (Dominikana, Meksyk, wyspy Bahama), a ostatnią do Lourdes 15-16 sierpnia 2004 roku. Sporo krajów Ojciec Święty odwiedzał kilkakrotnie, wśród nich najliczniej swoją ojczyznę Polskę-8 razy, Francję i USA-7 razy, Hiszpanię i Meksyk-5 razy, Portugalię, Szwajcarię, Brazylię- 4 razy, Austrię, Czechy, Niemcy, Dominikanę, Gwatemalę, Kanadę i Wybrzeże Kości Słoniowej-3 razy. Łącznie odległości te dały sumę ok. 30-krotnemu okrążeniu Ziemi wokół równika. W najdłuższą podróż udał się na Daleki Wschód i Oceanię w 1986r., najkrótsza odnotowana pielgrzymka to natomiast odwiedzenie San Marino w 1982 roku. Poza Włochami łącznie papież spędził 588 dni, ale trzeba brać pod uwagę także 145 podróży odbytych na terenie Włoch. Pierwsze nastąpiły zaraz po objęciu funkcji biskupstwa w Rzymie w 1978 r., były to: Mentorella i Asyż. Papież pełniąc swoją funkcję cieszył się olbrzymią
popularnością i przyciągał wiernych. Na Jego nabożeństwa przebywały rzesze pątników, miliony osób chcące słuchać. Jan Paweł II łączył narody, w swych odprawianych uroczystościach tradycją były spotkania ekumeniczne. Podczas swego pontyfikatu dokonał on sporej ilości beatyfikacji i kanonizacji, aż 320 osób. Na przełomie właściwie 25 lat swego pielgrzymowania, papież odwiedził 36 krajów europejskich, z chrześcijańskich pomijając tylko niewielką Andorę i Monako. Odwiedzin było 71, a trwały one 268 dni. Polska zajęła szczególne miejsce pośród tych krajów, będąc krajem ojczystym papieża. Wyróżnij ją aż 8 razy spędzając tu 66dni. Najcenniejszy charakter miały wizyty złożone w czasie funkcjonowania komunizmu i miały swój nieoceniony wpływ na jego obalenie. Pielgrzymki do Portugali miały także symboliczny charakter po zamachu i ocaleniu życia w maju 1981 roku. Wymowa pielgrzymek Ojca Świętego miała charakter misyjny i ewangelizacyjny. W krajach chrześcijańskich starał się umacniać wiarę i jedność religijną, natomiast w krajach o innych wyznaniach prowadził dialog o łączeniu duchowym lokalnych wspólnot i możliwości współpracy z różnymi wyznaniami. Podróże czasem wiązały się z wystąpieniami w ramach różnych organizacji rządowych, parlamentarnych. Specjalny typ pielgrzymek stworzyły organizowane Dni Młodzieży. W Europie poza terenem Włoch odbyły się takie spotkania w Santiago de Compostela w 1989 r., w Częstochowie na Jasnej Górze w 1991 r. oraz w Paryżu w 1997 roku (Jackowski, 2009).

Tabela 4

Podróże apostolskie Jana Pawła II do Europy (źródło: Jackowski, 2009)

Data

2 – 10 czerwca 1979
29 września 1979
28 – 30 listopad 1979
30 maja – 2 czerwca 1980 |
15 – 19 listopad 1980

12 – 15 maja 1982
28 maja – 2 czerwca 1982 |
15 czerwca 1982
29 sierpnia 1982
131 październik – 9 listopad |
1982

2 marca 1983
16 – 23 czerwca 1983
14 – 15 sierpnia 1983
10 – 13 września 1983

  • – 17 czerwca 1984 10 października 1984
  • – 21 maj 1985
  • września 1985

4 – 7 października 1986
30 kwietnia – 4 maja 1987

8 – 14 czerwca 1987
23 – 27 czerwca 1988
8 – 11 październik 1988
21 – 22 kwietnia 1990
25 – 27 maja 1990
1 września 1990
10 – 13 maja 1991
1 – 9 czerwca 1991

  • – 20 sierpnia 1991 25 kwietnia 1993

12 – 17 czerwca 1993

  • – 10 września 1993 10 – 11 września 1994

20 – 22 maja 1995
3 – 4 czerwca 1995
30 czerwca – 3 lipca 1995
17 – 19 maja 1996
21 – 23 czerwca 1996
6 – 7 września 1996
12 – 13 kwietnia 1997
25 – 27 kwietnia 1997
Data

31 maja – 10 czerwca
1997

21 – 24 sierpnia 1997
19 – 21 czerwca 1998
2 – 4 października 1998
7 – 9 maja 1999

  • – 17 czerwca 1999 19 września 1999
  • listopada 1999
  • – 13 maja 2000 4 – 9 maja 2001

23 – 27 czerwca 2001

Portugalia

Polska

Francja

Austria

Szwajcaria

Hiszpania

Holandia, Luksemburg,
Belgia

Szwajcaria, Lichtenstein
Francja

Republika Federalna Niemiec Polska Austria Francja

Czechosłowacja

Malta

Malta

Portugalia

Polska

Polska, Węgry
Albania
Hiszpania

Litwa, Łotwa, Estonia
Chorwacja
Czechy, Polska
Belgia
Słowacja
Słowenia
Niemcy
Węgry

Bośnia i Hercegowina
Czechy

Odwiedzone państwa

_______ Polska_______

Francja
Austria
Chorwacja
Rumunia
Polska
Słowenia
Gruzja
Portugalia
Grecja, Malta
Ukraina

53 25 – 26 maja 2002 Bułgaria
54 16 – 19 sierpnia 2002 Polska
55 3 – 4 maja 2003 Hiszpania
56 5 – 9 czerwca 2003 Chorwacja
57 22 czerwca 2003 Bośnia i Hercegowina
58 11 – 14 września 2003 Słowacja
59 5 – 6 czerwca 2004 Szwajcaria
60 14 – 15 sierpnia 2004 Francja

Powyższa tabela 4 przedstawia wszystkie podróże apostolskie Jana Pawła II do krajów europejskich, oprócz pielgrzymek po ziemi włoskiej.

Na kontynent azjatycki Ojciec odbył 16 wypraw pielgrzymkowych. Odwiedził tym samym 23 kraje, dwukrotnie Filipiny i Indie. Oprócz Ziemi Świętej reszta krajów została zwiedzona ze względu na misyjny charakter. Nie były to łatwe wizyty ze względu na stosunki polityczne i duże zróżnicowanie wyznań. Odbierany był jednak bardzo przyjaźnie, za każdym razie trafiając w inne grupy społeczne, wyznaniowe. Afryka jest także kontynentem o dużym zróżnicowaniu etnicznym i kulturowym. Obecnie obowiązuje trend przyjmowania głównie chrześcijaństwa i islamu, kosztem rodzimych wyznań. Największe skupisko katolików zamieszkuje obszar zachodni i środkowy, a uwarunkowane jest także obecnością dawnych kolonii. Kościół katolicki jest w Afryce kościołem misyjnym, jednak z coraz bardziej ukształtowaną pozycją i hierarchią kościelną. Ten kontynent papież nawiedził 13 razy, odwiedzając 41 krajów. Wielokrotne były tu spotkania ekumeniczne, w celu pojednania i zaprzestania konfliktów wojennych. Papież-polak wskazywał z jakimi trudnościami walczy się na tym kontynencie, jaki panuje tu głód, bieda i choroba. Okazywał niezwykłą miłość i czułość przeróżnym wyznawcom dążąc do jedności i pokoju. Region Ameryki Północnej i Środkowej to kolejny obszar o dość ciekawym zróżnicowaniu religijnym, wynikającym z kolonizacji, a także rdzennej ludności i panującej religii. Jan Paweł II zawitał na ten kontynent aż 17 razy. Odwiedził 18 krajów, z czego aż 7-krotnie USA. W 1993 r. miała tu miejsce inauguracja VIII Światowego Dnia Młodzieży, poświęcona tematom życia, aborcji i eutanazji. W 2002r. w Toronto odbył się XVII Światowy Dzień Młodzieży. W 1979 r. podczas wystąpienia na III Konferencji Generalnej Episkopatów Ameryki Łacińskiej wytyczył drogę jaką powinien iść kościół na tym terenie. Za główne cele stojące przed kościołem uznał życie związane z rodziną, liczne rozwody, antykoncepcję, aborcję, brak powołań kapłańskich i zakonnych. Problemy na terytorium Ameryki Łacińskiej, jak i innych kontynentów były poruszane niejednokrotnie. Z okazji Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 na Specjalnym Zgromadzeniu Synodu Biskupów w Rzymie w 1997r. odnoszono się do sytuacji religijnej i społecznej na kontynencie amerykańskim. Taka okazja miała miejsce także podczas obchodów 500-lecia Ewangelizacji Ameryki Łacińskiej w 1992 roku. Kontynent Ameryki Południowej zamieszkują głównie wyznawcy religii chrześcijańskiej, niewielki odsetek stanowią protestanci i religie rodzime. Na tym terenie żyje ok. 42% wszystkich katolików, w większości ludzi młodych, dynamicznych. Problemem są jednak warunki życia mieszkańców, niedorozwój ekonomiczny, ubóstwo, głód, a także mała liczba księży. Papież zawitał czterokrotnie do Brazylii, dwukrotnie do Urugwaju, Argentyny, Wenezueli, Peru, pomijając właściwie tylko Gujanę i Surinam. Struktura wyznaniowa Australii i Oceanii jest stosunkowo młoda, a co za tym idzie przeważają tak nurty chrześcijańskie, głównie protestanci. Zajmują oni większość: Papua-Nowej Gwinei, Samoa Amerykańskie, Nowej Zelandii i Australii. Katolicy stanowią ok. 29% ogółu i zamieszkują tereny: Nowej Kaledonii, Guam oraz Kiribati. Takie ukształtowanie się w tym obszarze wyznań jest skutkiem kolonizacji i odkryć geograficznych. W 1970 r. kontynent ten nawiedził papież Paweł VI, a Jan Paweł II stąpał po tej ziemi trzykrotnie i odwiedził 5 krajów. Za sprawą obchodów jubileuszowych 2000 roku także odniesiono się do sytuacji Australii i Oceanii podczas Synodu w 1998 roku. Temat nawiązywał od Ewangelii: „ Ja jestem drogą, prawdą i życiem” (J 14, 5,6) i brzmiał: „Jezus Chrystus a ludy Oceanii. Kroczyć Jego drogą, głosić Jego prawdę, żyć Jego życiem” (Jackowski, 2009).

Agroturystyka w Europie Środkowej

Oceń tę pracę

przykładowa praca magisterska

W szczególnej sytuacji w ostatnich latach znalazły się państwa byłego bloku socjalistycznego. I choć turystyka na obszarach wiejskich nie jest w nich zjawiskiem nowym, to jednak o agroturystyce mówi się tu od kilku lat. Rolnictwo w tych krajach, w warunkach nowo wprowadzonej gospodarki rynkowej, napotyka na nowe, nieznane mu dotąd problemy. Dotyczą one zarówno małych, słabo zmechanizowanych, nierentownych i przeludnionych gospodarstw polskich, jak też dużych, państwowych lub spółdzielczych majątków rolnych, np. w Słowacji.

W październiku 1992 roku w węgierskim Albertirsa zeszło się walne zebranie założycielskie Zrzeszenia na Rzecz Rozwoju Zielonej Turystyki Wiejskiej w Środkowej i Wschodniej Europie. Jego uczestnicy uważają za podstawowe, aby w środkowej i wschodniej

Europie prowincja rozwijała się z pomocą oferty gościnnej i przy wydatnej pomocy parlamentów i rządów, nie wyłączając samorządów lokalnych.

W roku 1991 powstało w Słowacji Stowarzyszenie Przedsiębiorców Agroturystyki Słowacji, z siedzibą w Modrej. Początkowo zajęło się propagowaniem w Słowacji informacji o sposobach organizowania turystyki w ogóle, a szczególnie agroturystyki. Członkami zrzeszenia są przedsiębiorstwa rolnicze, przedsiębiorcy prywatni oraz niektóre gminy. Stowarzyszenie organizuje przede wszystkim kształcenie potencjalnych organizatorów agroturystyki, oferuje przedsiębiorcom materiały metodyczne, organizuje wycieczki, zajmuje się poradnictwem.

Wynik badania w wybranych okresach (powiatach) Słowacji wskazuje, że w dziedzinie prowincjonalnego ruchu turystycznego w przedsiębiorstwach rolnych istnieją możliwości ukierunkowane na: usługi gastronomiczne (oferowanie specjalności gastronomicznych, potraw chłopskich), usługi hotelarskie (możliwość noclegów w pomieszczeniach regionalnych z możliwością odpoczynku w przyrodzie w połączeniu z produkcją rolną – sadownictwo, uprawa winnej latorośli, wypas owiec itp.), handel (sprzedaż produktów rolnych i spożywczych we własnej sieci handlowej, sprzedaż pamiątek itp.). Dalej chodzi o wykorzystanie wolnego czasu we własnych obiektach sportowych (wyciągi narciarskie, kąpieliska termalne, mini golf, jazda na koniach itp.), prowadzenie obiektów z folklorem ludowym (muzea wiejskie, skanseny, izby pamiątkowe, obiekty kościelne, organizowanie jarmarków, świąt ludowych, targów, świąt zbioru płodów rolnych), organizowanie pobytów w przyrodzie zgodnie z zainteresowaniami grupowymi (nauka jazdy konnej, pobyty dla myśliwych, rybaków itp.).

Na Węgrzech organizacją agroturystyki zajmuje się Hungarian Agro Inns Society.

Gospodarstwa agroturystyczne (Agro inns) oferują wypoczynek w gospodarstwach wiejskich, u ludzi, którzy cały swój czas poświęcają na zajęcia rolnicze.

Agroturystyka jest pomostem między turystyką a rolnictwem, jest czynnikiem rozwoju regionalnego. Dzięki niej powstaje „mała infrastruktura” turystyczna, zlokalizowana przede wszystkim poza centrami turystycznymi. Tego typu oferty odgrywają więc szczególną rolę w rozszerzaniu turystyki na nowe obszary. Programy agroturystyczne zakładają sprzedaż lokalnego produktu. W regionach, gdzie rozwija się turystyka wiejska uzyskane z drobnych usług turystycznych dochody pozwalają na kapitalne remonty domów i stawianie nowych domów, przeznaczonych na małe pensjonaty.

W katalogu agroturystycznym na lata1990-91 swoją ofertę zgłosiło 519 gospodarstw.

Z badań Csordas’a prowadzonych w 1992 r. w 92 gospodarstwach agroturystycznych w 26 osiedlach, położonych w 6 regionach Węgier wynika, że 19.6% tych gospodarstw posiada nowe pokoje dla gości, 31.5% – prysznice, 38% łazienki, 48.9% nowe WC, ponadto posiadają one 274 place na których można wypoczywać, bądź rozbić namiot.

70 gospodarstw ogłasza swoje oferty w 45 gazetach i współdziała z 10 agencjami turystycznymi. W latach 1991 – 92 w węgierskich gospodarstwach agroturystycznych odpoczywało 1 701 gości.

Agroturystyka w Polsce

Oceń tę pracę

Obecnie w Polsce działa wiele instytucji, organizacji i fundacji wspierających działalność agroturystyczną.

Dla rozwoju turystyki na obszarach wiejskich ogromne znaczenie mają regulacje prawne  i ekonomiczne. Z doświadczeń zachodnioeuropejskich wynika, że tego typu działania przyczyniły się do szybkiego rozwoju agroturystyki we Francji, Włoszech, Niemczech czy Austrii.

Fundamentalnym aktem prawnym w Polsce pozwalającym na szybki rozwój działalności turystycznej w gospodarstwach rolnych jest ustawa o podatku dochodowym. W nowelizacji ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzono od dnia 1 stycznia 1995 r. następujące zmiany:

dochody uzyskane z tytułu wynajmu pokoi gościnnych, w budynkach mieszkalnych położonych na terenach wiejskich w gospodarstwie rolnym, osobom przebywającym na wypoczynku oraz dochody uzyskane z tytułu wyżywienia tych osób, jeżeli liczba pokoi nie przekracza 5 – wolne są od podatku dochodowego (Dz. U. z 1995 r. Nr 5 poz. 25).

Kluczową rolę w organizowaniu agroturystyki na wsi odegrały zwłaszcza w latach 90. ośrodki doradztwa rolniczego. Zajęły się one szkoleniami rolników, doradztwem prawnym i finansowym. Prywatni kwaterodawcy, których jest coraz więcej zrzeszają się w różne organizacje i stowarzyszenia agroturystyczne np. w 1996 r. powstała w Polsce Federacja Turystyki Wiejskiej „Gospodarstwo Gościnne”.

Cechą charakterystyczną rozmieszczania gospodarstw agroturystycznych w Polsce jest to, iż najwięcej ich koncentruje się w największych regionach turystycznych Polski.

Dlatego też wprowadzanie agroturystyki na obszary rolnicze położone poza centrami ruchu turystycznego jest dużo trudniejsze, wymaga wielu prac przygotowawczych  i inwestycyjnych, jest jednak uzasadnione tak pod względem ekonomicznym, jak i społecznym i przyrodniczym, zwłaszcza biorąc pod uwagę samą ideę takich gospodarstw, zakładającą bliski kontakt z przyrodą oraz aktywizację obszarów zaniedbanych.

Poniżej prezentujemy przykładowe obiekty agroturystyczne.

Gospodarstwo agroturystyczne w Odernem w gminie Uście Gorlickie

Jest to przykład gospodarstwa, które stosując metodę „krok po kroku” stało się gospodarstwem agroturystycznym.

Gospodarstwo liczy 19 ha; (1 – 1.5 ha zasiewów, 0.5 ha ziemniaki; reszta to głównie łąki i pastwiska dla 5 krów, produkcja nabiału, sprzedaż w Uściu Gorlickim – siedzibie gminy). Położone jest kilka kilometrów od Uścia, przy bocznej, mało uczęszczanej drodze.

Co skłoniło 5-osobową rodzinę mieszkającą w gospodarstwie do poszukiwań nowych dziedzin działalności i nowych rozwiązań w rolnictwie? Słaba opłacalność gospodarstwa, zbyt wysokie ceny nawozów, a zatem niemożność ich zakupu we właściwych ilościach, brak zbytu na dotychczasowe produkty.

Dzięki działalności ODR w Gorlicach gospodarstwo nawiązało kontakt z Ekolandem i od 1992 r. produkuje metodami ekologicznymi. W 1995 r. otrzymało atest przestawiania się na metodę ekologiczną i co roku produkcja ekologiczna w gospodarstwie podlega kontroli.

W Polsce gospodarstwo współpracuje ze Stowarzyszeniem Ekologicznych Gospodarstw Turystycznych w Zielonej Górze i z oddziałem tegoż w Bielsku Białej.

Dzięki doradztwu ODR oraz Stowarzyszeń na terenie gospodarstwa powstały pierwsze miejsca noclegowe. Dom mieszkalny jest niewielki, stary, drewniany. Na piętrze domu urządzono 3 pokoje 2 i 3-osobowe, na parterze jadalnię i kuchnię. Za domem znajduje się pole namiotowe, przy którym w przyszłości ma powstać węzeł sanitarny. Na terenie gospodarstwa istnieje możliwość korzystania z posiłków, możliwość zakupu artykułów wyprodukowanych w gospodarstwie.

Dochody z rolnictwa przeznaczane są na wydatki bieżące gospodarstwa i domowników, dodatkowe dochody pochodzą z produkcji chałupniczej, a od 1994 r. z turystyki. W pierwszej fazie działalności agroturystycznej dodatkowe dochody przeznaczone są na zakup maszyn rolniczych, stare mają już po 10 lat. Kolejne dodatkowe dochody gospodarze pragną przeznaczyć na przystosowanie do celów turystycznych starego drewnianego spichlerza, który znajduje się obok domu, a cieszy się dużym zainteresowaniem turystów, zwłaszcza zagranicznych.

W pierwszym roku działalności turystycznej, tj. w 1994 r gospodarstwo odwiedziło 15 turystów, w tym 4 z Holandii. Turyści przebywali tu od 3 dni do 3 tygodni. W kolejnych latach przyjeżdżali Holendrzy i turyści z Polski (z Krakowa, Katowic, Warszawy).

Goście zagraniczni nocują głównie na polu namiotowym, we własnych przyczepach kempingowych. Kolejno do celów turystycznych przystosowano pokoje i stary spichlerz.

W przyszłości gospodarze planują zakupić konie, w celu wożenia turystów bryczkami; rozbudować pole namiotowe o węzeł sanitarny.

Inną rzeczą godną uwagi jest sposób oznakowania dojazdu do gospodarstwa. Tablice informujące o gospodarstwie znajdują się w Uściu Gorlickim (siedziba gminy) oraz na skrzyżowaniach dróg biegnących z Uścia do Odernego i przy drodze dojazdowej do gospodarstwa. Odnalezienie gospodarstwa nie nastręcza więc żadnych problemów turyście.

W 1994 r. gospodarstwo to było jedynym gospodarstwem w gminie Uście Gorlickie. Jednak pierwszy udany sezon turystyczny spowodował zainteresowanie innych rolników taką działalnością. Zaczęły tu funkcjonować mechanizmy opisywane niejednokrotnie w literaturze chociażby francuskiej. Rolnicy zaczęli przychodzić do gospodarzy z Odernego po porady, wskazówki jak nawiązać współpracę z Ekolandem i jak rozpocząć działalność agroturystyczną. W rok później powstało w Gładyszowie kolejne gospodarstwo ekologiczne, a przy nim mały wiejski kemping. W kolejnych latach gospodarze wybudowali nowy dom z pokojami przeznaczonymi dla turystów.

Gospodarstwo”Wapiennik” w Sudetach

Gospodarstwo rolne posiada na swoim terenie ruiny starego wapiennika. W zabezpieczonych i częściowo odrestaurowanych ruinach gospodarze urządzili galerię minerałów, stanowiącą dodatkową atrakcję dla gospodarstwa i wsi. Jest to zarazem rzecz oryginalna w całej miejscowości i wyróżnia to gospodarstwo. W obecnych czasach jest to niezmiernie ważne, gdyż w przypadku agroturystyki nie wystarczy tylko zaspokojenie podstawowych potrzeb turystów w zakresie noclegu i posiłków, wybór przez turystę właśnie „naszego” gospodarstwa połączony jest zarazem z wyborem najciekawszej oferty rekreacyjnej.

Gospodarstwo w Nowym Gierałtowie w Sudetach

W 21 ha gospodarstwie w Nowym Gierałtowie właściciel urządził ścieżkę dydaktyczną „Las i łąka”. Wędrując botaniczną ścieżką dydaktyczną turyści mogą poznać różne zbiorowiska roślinne: łąki, zadrzewień śródpolnych, lasu. Na terenie gospodarstwa zapoznać się mogą z uprawą aronii i hodowlą kóz. Przygotowywana jest też ścieżka zdrowia.

Agroturystyka

5/5 - (1 vote)

Jedną z form działalności gospodarczej na wsi jest turystyka, a w szczególności agroturystyka. W latach 60. w USA i Wielkiej Brytanii zostały zainicjowane badania dotyczące przydatności danego terenu na potrzeby agroturystyczne. Przeprowadzane były dwuetapowo: pod kątem przydatności socjologicznej (nastawienie ludności) i wartościowania cech krajobrazu (szczególnie takie elementy jak: kompozycja przestrzenna, harmonia widoku, wyjątkowość).

W 1984 r. w Madrycie odbył się kongres poświęcony turystyce w środowisku wiejskim. Podczas przemówienia inauguracyjnego Sekretarz Generalny WTO Robert Lonati powiedział,                   że turystyka wiejska stanowi istotny element lepszej integracji politycznej narodu. Przestrzeń wiejska powinna być terenem spotkania chłopa szukającego zbytu i mieszkańca miasta poszukującego odmiany.

W wielu krajach europejskich, gdzie dość wcześnie dostrzeżono, że dla wielu zagrożonych upadkiem rolnictwa i wyludnieniem wsi turystyka może stać się jedynym ratunkiem. Rozpoczęto przy aktywnym współudziale państwa i samorządów lokalnych, tworzyć scenariusze rozwoju oferty gościnnej. W tej nowej idei turystyki na obszarach wiejskich chłop miałby się stać nie tylko „strażnikiem przyrody” czy „ogrodnikiem na terenach wiejskich”, ale miałby być również animatorem kulturalnym.

Rolnicy interesują się agroturystyką, kierując się głównie motywami finansowymi: dodatkowymi dochodami, podtrzymaniem działalności rolniczej, stworzeniem nowych miejsc pracy. Ponadto w specyficznych społecznościach wiejskich nie bez znaczenia  pozostają motywy opisywane wielokrotnie przez socjologów takie jak: chęć nawiązania kontaktów z innymi grupami społecznymi, czy poprawa statusu społecznego własnej grupy.

Agroturystyka niewątpliwie stanowi jeden z ważnych czynników rozwoju regionalnego. Prowadzi do powstawania w oparciu o istniejące już zasoby mieszkaniowe nowych miejsc noclegowych przede wszystkim poza centrami turystycznymi. W tym rozumieniu odgrywa więc ona szczególną rolę w rozszerzaniu turystyki na nowe obszary.

Aby jednak mówić o agroturystyce potrzeba na to nie tylko zgody rolników, ale też   i zainteresowania turystów ofertą turystyki wiejskiej.

Obecnie widoczne jest, że turystyka ulokowała się na wyższej niż uprzednio pozycji       w hierarchii potrzeb. Wzrost urbanizacji, przy jednoczesnej technizacji życia powodującej dehumanizację otoczenia powoduje wzrost zapotrzebowania na wypoczynek w środowisku naturalnym, pozamiejskim. Dążenie do życia w możliwie bliskim kontakcie z przyrodą jest we wszystkich środowiskach społecznych jedną z podstawowych cech współczesnej kultury, zwłaszcza w cywilizacjach najwyżej rozwiniętych.

O zainteresowaniu turystyką wiejską świadczy fakt, że ok. 25% wszystkich form wypoczynku organizowanego w Europie stanowią wakacje na wsi.

Z badań niemieckiego Instytutu Turystyki i Europejskiego Związku Turystyki na Wsi, wynika, że aż 35% obywateli niemieckich chciałoby odbyć swoje urlopy na wsi, a z tego 6% wprost w gospodarstwie wiejskim. Tego typu rodzaj turystyki pochwalają głównie rodziny           z dziećmi. Niemcy nie są już nawet w stanie zaspokoić tego wielkiego zainteresowania swoimi możliwościami.

Badania C. Robiglio Rizzo /1991/ przeprowadzone w Górnej Adydze wskazują na główne motywacje do uprawiania agroturystyki. Są to:

  • spokój – 88%
  • ucieczka przed warunkami miejskimi – 76%
  • proste życie, mniej sformalizowane – 54%
  • nowe doświadczenie dla dzieci – 50%
  • poznanie rolnictwa – 36%
  • chęć oszczędzenia na kosztach wypoczynku – 34%
  • zdobycie nowych doświadczeń – 28%
  • branie udziału w pracach rolnych – 14%.

Żaden natomiast respondent nie wypowiedział się, że uprawia agroturystykę z braku możliwości innego rodzaju wypoczynku w danej okolicy, a to znaczy, że wszyscy wybierają tę formę wypoczynku świadomie, a nie z konieczności.

Turystyka pielgrzymkowa wyznawców Judaizmu

Oceń tę pracę

kontynuacja pracy magisterskiej o turystyce pielgrzymkowej

Najstarszą aktualnie istniejącą religią monoteistyczną jest judaizm, ukształtowany w II wieku p.n.e. i wyznawany przez Żydów. Jest pierwszą religią Abrahamowi, związaną z Abrahamem, który uważany jest za protoplastę narodu izraelskiego. Wyznawcy tej religii są rozproszeni po całym świecie, lecz największą grupę stanowią mieszkańcy Izraela ok. 4,7 mln i Stanów Zjednoczonych ok. 5,6 mln. Fundamentem judaizmu jest wiara w jednego Boga będącego nie tylko stwórcą świata, lecz także jego stałym „nadzorcą”, czy też „opiekunem”. Bóg też zawarł z ludem Izraela wieczysty układ, obiecując ochronę i pomoc w zamian za podporządkowanie się jego nakazom.

W historii Narodu Wybranego przeważającą rolę odgrywały pielgrzymki i związane z nimi sanktuaria. Powstawały one przeważnie w miejscach, gdzie naturalne elementy krajobrazu wskazywały na istnienie a przede wszystkim na objawienie się Boga. Z biegiem lat centralnym i jedynym punktem pielgrzymek narodu stała się Świątynia Jerozolimska, która została doszczętnie zburzona. Po tym nieszczęsnym zdarzeniu izraelici zaczęli się gromadzić w domach modlitwy tzw. synagogach.

Tradycja pielgrzymowania wśród Żydów sięga czasów koczowniczych plemion, z których to wierzeń wywodzi się judaizm. W momencie kiedy głównym bogiem tych plemion został Jahwe, pielgrzymki nagle stały się powszechne. Centralnym ośrodkiem kultu została Jerozolima, w której budowano liczne świątynie. W Jerozolimie szczególne znacznie ma plac Świątyni, na którym wznosi się meczet Qubbet as-Sachra. Z miejscem tym związana jest tradycja biblijna, przyjęta zarówno przez judaizm jak i chrześcijaństwo. Zgodnie z nią, plac świątyni utożsamiany jest ze wzgórzem Moria, na którym Abraham miał złożyć ofiarę z własnego syna Izaaka. Również na tej górze Dawid umieścił Arkę Przymierza, namacalny dowód obecności Boga. W końcu to tu Salomon zbudował pierwszą świątynię w 969r.p.n.e. Jej ważną częścią było tzw. Święte Świętych, gdzie Arka Przymierza została złożona (Jackowski, 2003).

Ryc. 6. Ściana Płaczu w Jerozolimie

Ściana Płaczu lub przez niektórych zwany Mur Płaczu (przedstawiony na rycinie 6) to jedno z ważniejszych miejsc corocznych pielgrzymek Izraelitów do Ziemi Świętej. Są to pozostałości po dawnych murach herodiańskich, jakie otaczały swego czasu świątynię. Po spaleniu świątyni Żydzi licznie gromadzili się wokół świętej skały w celu jej opłakiwania, co pozostało do dnia dzisiejszego. Co roku dnia 6 sierpnia przybywają tu Żydzi dla uczczenia pamięci po tych smutnych wydarzeniach. Jest to najświętsze miejsce Izraelitów. Warto też wymienić mniej znane ośrodki judaizmu, położone także na terenie Ziemi Świętej, są to: Safes, Jerycho, Karmel, Kathisma, Meron, Hebron, góra Synaj.