Istota turystyki pielgrzymkowej

Oceń tę pracę

praca magisterska

W życiu każdego chrześcijanina jedną z najważniejszych ról odgrywa religia. Pytanie o sens istnienia i wybór drogi zbawienia nurtuje zatem ludzi od lat. Historia religii sięga czasów starożytnych i zawsze łączyła się bezpośrednio z człowiekiem. Na przestrzeni wieków obserwowano rozwijanie się miejsc świętych, oddawanie czci i podziękowań. Mimo zmieniających się okresów historycznych, zmian cywilizacyjnych i kulturowych ludzie wędrowali zawsze do miejsc świętych, tym samym przyczyniając się do powstawania i rozwijania kolejnych szlaków pielgrzymkowych. Człowiek potrzebował więc obecności jakiejś siły stwórczej niezależnie od pochodzenia, wyznania czy rasy. Dziś wobec tego właściwie we wszystkich zamieszkałych kontynentach można odnaleźć ślady ich pielgrzymowania. Bardzo często pokonywano znaczne odległości nie bacząc na ukształtowanie terenu, pogodę i przeciwności losu. Tym sposobem można mówić o wyłonieniu się turystyki pielgrzymkowej, która wpłynęła na rozpoczęcie podejmowania pojęcia turystyki w literaturze. Biblia przedstawia pierwsze podróże np. na Górę Synaj, do Betlejem, Jerozolimy będące dziś przejawem turystyki pielgrzymkowej.

Pojęcia turystyka i turysta pochodzą od angielskiego słowa tour oznaczającego podróż. W XVII wieku mianem tourist określano uczestników podróży po kontynencie europejskim (tzw. grand tour) podejmowanych przez arystokratyczną młodzież angielską, która po ukończeniu szkoły średniej wyjeżdżała m.in. do Francji i Włoch w celu kontynuacji nauki (Jackowski, 2003).

Termin turystyka ulegał jednak sporym modyfikacjom. Światowa Organizacja Turystyki (UNWTO) definiuje turystykę jako „ogół czynności osób, które podróżują i przebywają w celach wypoczynkowych, służbowych lub innych nie dłużej niż rok bez przerwy poza swoim codziennym otoczeniem, z wyłączeniem wyjazdów, w których głównym celem jest aktywność zarobkowa wynagradzana w odwiedzanej miejscowości”.

Turystyka jest zjawiskiem złożonym i wielopłaszczyznowym, które odnosi się do wielu aspektów życia człowieka. Dzięki turystyce człowiek regeneruje siły fizyczne i psychiczne, poznaje świat oraz kształtuje swoją osobowość. Turystyka stanowi także formę działalności gospodarczej, w ramach której wykształciły się różnego rodzaju usługi turystyczne oferowane podróżnym spośród których największe znaczenie mają: usługi noclegowe, usługi gastronomiczne oraz usługi transportowe. Ze względu na swoją złożoność turystyka jest przedmiotem badań wielu dyscyplin naukowych: geografii (geografia turyzmu), psychologii, socjologii, pedagogiki, ekonomii (ekonomika turystyki), marketingu (marketing usług turystycznych), antropologii, historii, prawa, architektury (architektura krajobrazu), urbanistyki, ochrony środowiska, medycyny oraz etyki.

Podstawowym kryterium podziału turystyki jest główny motyw podróży osoby wyjeżdżającej. Przy tym kryterium wyróżniono turystykę poznawczą, wypoczynkową, kwalifikowaną, zdrowotną, biznesową oraz religijną (Lijewski, 2008).

 

Turystyka pielgrzymkowa – literatura

Oceń tę pracę

Turystyka pielgrzymkowa – bibliografia


  1. Andrejczuk W., Jaskinie jako obiekt turystyki religijnej [w:] Turystyka religijna w obszarach górskich, wyd. Abstracts, Międzynarodowa Konferencja Naukowa Bukowina Tatrzańska, 2008.
  2. Bania Z., Kobielu S., Jasna Góra 1382-1982, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1982.
  3. Bilska-Wodecka E., Kalwaria Zebrzydowska jako wzór dla innych kalwarii na ziemiach polskich, Peregrinus Cracoviensis, 2, 1995.
  4. Bilska-Wodecka E., Problemy rozwoju wybranych ośrodków pielgrzymkowych, Peregrinus Cracoviensis, 15, 2004.
  5. Bilska-Wodecka E., Pielgrzymki a sakralizacja przestrzeni, Peregrinus Cracoviensis, 16, 2005.
  6. Bednarczuk W., Najpiękniejsze sanktuaria-Dolny Śląsk, wyd. Axel Springer, Warszawa 2007.
  7. Bojar B., Wacławik P., Woszczenko P., Historia Chrześcijaństwa, Oficyna wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2002.
  8. Czepliński K.K., Sanktuaria w Polsce, Videograf, Katowice 2002.
  9. Czerwiński J., Przewodnik Sudety, wyd. kartograficzne EKO-GRAF, Wrocław 2003
  10. Domański B. i Skiba S., Geografia i sacrum, Tom 1, Kraków 2005.
  11. Dubel K., Monografia parku krajobrazowego „Góra św. Anny”, wyd. Wyższa Szkoła Pedagogiczna, Opole 1991.
  12. Dubel K., Park krajobrazowy „Góra św. Anny”, wyd. Opolskie Centrum Edukacji Ekologicznej, Opole 1998.
  13. Gervais M. E., Jan Paweł II Człowiek i historia XX wieku, Oficyna wydawnicza MAK, Wrocław 1999.
  14. Jackowski A., Jasnogórskie pielgrzymowanie bez granic, Częstochowa 2005.
  15. Jackowski A., Kalwaria Zebrzydowska w sieci ośrodków pielgrzymkowych w Polsce i Europie, Peregrinus Cracoviensis, 2, 1995.
  16. Jackowski A., Miejsca Święte Rzeczypospolitej, Leksykon, wydawnictwo Znak, Kraków 1998.
  17. Jackowski A., Pielgrzymki i turystyka religijna w Polsce, Instytut Turystyki, Warszawa 1991.
  18. Jackowski A., Przestrzeń i sacrum, wyd.2, Instytut Geografii UJ, Kraków 1996.
  19. Jackowski A., Święta przestrzeń świata. Podstawy geografii religii, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2003.
  20. Jackowski A., Zarys geografii pielgrzymek, Kraków 1991.
  21. Jackowski A., Jasna Góra-światowe centrum pielgrzymkowe, Peregrinus Cracoviensis, 3, 1996.
  22. Jackowski A., Jan Paweł II -„Pielgrzym pośród pielgrzymów”, Peregrinus Cracoviensis, 5, 1997.
  23. Jackowski A., Pielgrzymowanie, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1998.
  24. Jackowski A., Jasna Góra na tle innych ośrodków pielgrzymkowych w Polsce [w:] Jasna Góra światowe centrum pielgrzymkowe, Peregrinus Cracoviensis, 3, 1996.
  25. Jackowski A., Geografia pielgrzymek Jana Pawła II, Peregrinus Cracoviensis, 20, 2009.
  26. Jackowski A., Pach J., Rudziński J., Jasna Góra, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2001.
  27. Jan Paweł II Autobiografia, wyd. literackie, Kraków 2005.
  28. Jusiak R., Papieska Kalwaria, Peregrinus Cracoviensis, 17, 2006.
  29. Karski K., Ekumenizm Papieży Pawła VI i Jana Pawła II [w:] Historia Chrześcijaństwa, Oficyna wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 2002.
  30. Kodeks prawa kanonicznego z dnia 25 stycznia 1983r., księga IV, część 3, Miejsca i czasy święte, kan.1230.
  31. Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii, Watykan 2002, tłum. Poznań 2003, n. 261-263.
  32. Kubajak A., Najsławniejsze Sanktuaria Polski, wyd. Kubajak, Kraków 2004.
  33. Lijewski T., Mikułowski B., Wyrzykowski J., Geografia turystyki Polski, wyd. PWE, Warszawa 2008.
  34. Mach Z., Uwagi o społecznym znaczeniu pielgrzymek Jana Pawła II do Polski, Peregrinus Cracoviensis, 20, 2009.
  35. Mazur B., Przewodnik pielgrzyma. Sanktuaria Polski i Europy, wyd. Publicat, 2009.
  36. Mitkowska A., Polskie Kalwarie, wyd. Ossolineum, Wrocław 2003.
  37. Mróz F., „Tu, w tym mieście, w Wadowicach wszystko się zaczęło…”, Peregrinus Cracoviensis, 18, 2007.
  38. Ostrowski M., Turystyka w myśli Jana Pawła II [w:] Geografia pielgrzymek Jana Pawła II, Peregrinus Cracoviensis, 5,1997.
  39. Pieczka K., Góra św. Anny, wyd. Laumann Polska, 1995.
  40. Piotrowicz G., Kowalski J., Jan Paweł II. Pielgrzym w Ojczyźnie, wyd. Albatros dwa, Kraków 1999.
  41. Pollok E.S., Góra św. Anny- Śląska świętość, wyd. Żyrowa 2000.
  42. Schenk W., Pielgrzymki Polaków do sanktuariów maryjnych i świętych Pańskich, Częstochowskie Studia Teologiczne, 7, 1979.
  43. Sochaczewski A., Sanktuaria w Polsce, wyd. Hachette, Warszawa 2007
  44. Svidercoschi G. F., Historia Karola Wojtyły, Wydawnictwo M, 2005
  45. Szarek-Rzeszowska A., Wambierzyce jako ośrodek kultu religijnego, Peregrinus Cracoviensis, 4, 1996.
  46. Szulc T., Papież Jan Paweł II. Biografia, wyd. Prima, Warszawa 1996.
  47. Tworuschka M. i U., Religie Świata. Chrześcijaństwo, Warszawa 2009.
  48. Zuchniewicz P., Cuda Jana Pawła II, wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2006

Turystyka pielgrzymkowa

Oceń tę pracę

Wstęp pracy magisterskiej

Turystyka pielgrzymkowa istnieje na ziemiach polskich od czasów średniowiecza i przyjęcia chrztu przez Mieszka I. Zainicjowało to rozprzestrzenianie się chrześcijaństwa i podejmowanie migracji pielgrzymkowych. Pierwsze pielgrzymki podążały do grobu męczennika św. Wojciecha. Wyłonienie się turystyki pielgrzymkowej jako jednej z rodzajów turystyki nastąpiło jednak dopiero na początku lat 90-tych. Prekursorem podejmowania tematyki geografii religii jak i turystyki religijnej i pielgrzymkowej jest profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego Antoni Jackowski. To dzięki niemu dokonano pierwszych klasyfikacji w jej obrębie, a tam samym wykreowały się nowe dziedziny badawcze. Przyjmując zatem, że początki funkcjonowania w literaturze tych zagadnień przypadają na lata 90-te, należy stwierdzić, że jest to dziedzina młoda, rosnąca w popularność. Pielgrzymowanie stało się jednym z ważniejszych zjawisk religijnych, kulturowych i społeczno-ekonomicznych. Pomimo trudnych okresów historycznych tradycja pielgrzymowania w Polsce kultywowana jest niezmiennie od początków państwowości.

Biorąc pod uwagę rozwój tego rodzaju turystyki zaprezentowano pewne jej zjawiska. Dokonano analizy funkcjonowania turystyki pielgrzymkowej w Polsce na przykładzie kilku ośrodków. W oparciu o bogatą literaturę A. Jackowskiego, a w szczególności książki: Zarys geografii pielgrzymek (1991), Przestrzeń i sacrum (1995) i Pielgrzymowanie (1998), przedstawiono stan obecny funkcjonowania turystyki religijnej i pielgrzymkowej w wybranych obiektach. Wszystkie prezentowane obiekty zlokalizowane są na południu Polski, w obrębie województw: dolnośląskiego, opolskiego, śląskiego i małopolskiego. Przy charakterystyce danych obiektów, niezbędny jest ich rys historyczny wzbogacający treść w liczne legendy związane z miejscem kultu.

Celem pracy jest omówienie stanu aktualnego przedstawionych obiektów pielgrzymkowych, wskazanie dalszych perspektyw rozwoju, a także dokonanie analizy istniejącego zagospodarowania turystycznego. Ponadto na podstawie danych o liczbie pielgrzymujących opisano rodzaj organizowanych pielgrzymek, a także ich natężenie i cykliczność w skali roku.

W precyzyjnym zebraniu i omówieniu informacji posłużono się metodą analizy literatury, dokumentów i metodą dokumentacji fotograficznej. Dzięki licznym publikacjom, a także stworzonym przez miasta planom rozwoju lokalnego czy zagospodarowania terenu ukazano planowane inwestycje w tym zakresie. Szczególnie cenne i pomocne okazały się publikacje Peregrinus Cracoviensis, głównie autorstwa prof. zw. Antoniego Jackowskiego, leksykony opisujące miejsca święte w Polsce, książki przedstawiające religie świata, a także wprowadzające w terminologię turystyki religijnej i pielgrzymkowej. Cennym źródłem informacji były również liczne biografie Ojca Świętego, czasopisma katolickie, a także strony internetowe prowadzone przez klasztory, sprawujące opiekę nad kościołami oraz projekty udostępniane na stronach urzędów miast.

Niniejsza praca składa się ze 96 stron tekstu, 50 rycin i 4 tabel. Praca zawiera wstęp, 3 rozdziały, wnioski, spis literatury, spis stron internetowych, spis tabel i spis rycin. Wykorzystane materiały źródłowe to: 48 pozycji książkowych, 5 czasopism, 21 strony internetowe.

Pierwszy rozdział pracy charakteryzuje istotę turystyki pielgrzymkowej, a w szczególności funkcjonowanie turystyki religijnej i pielgrzymkowej w literaturze; najważniejsze współczesne religie występujące na świecie, ich rozkład przestrzenny, główne dogmaty wiary, a także znaczenie pielgrzymowania w tych wyznaniach.

Drugi rozdział pracy dotyczy wybranych obiektów turystyki pielgrzymkowej, a także przedstawia pokrótce pierwsze wędrówki pielgrzymkowe na ziemiach polskich. Przy wyborze tych obiektów kierowano się ich rangą w skali Polski, istotą sacrum, a także specyfiką działania na przestrzeni lat. Pierwszym przedstawionym obiektem jest najważniejsze miejsce kultu w Polsce – Jasna Góra. Drugim centrum pielgrzymkowym prezentowanym w pracy jest sanktuarium pasyjno-maryjne w Kalwarii Zebrzydowskiej. Trzecim opisanym ośrodkiem jest Góra św. Anny, perełka na terenie Śląska Opolskiego. Kolejnym charakteryzowanym obiektem są Wambierzyce wraz z imponującą Bazyliką Matki Bożej Królowej Rodzin, rozbudowaną drogą kalwaryjską, a także efektowną zabudową miasteczka na wzór Jerozolimy. Ostatnie opisane miejsce sakralne to Bardo Śląskie.

Trzeci rozdział pracy poświęcony jest osobie Jana Pawła II. Na początku przedstawiono biografię Ojca Świętego, w celu przybliżenia Jego osobowości i drogi jaką przeszedł do wyboru na biskupa wiecznego miasta – Rzymu. Następny podrozdział przedstawia papieża jako turystę, miłośnika gór, sportów, a także popularyzatora turystyki w życiu młodzieży. Ostatni natomiast poświęcony został licznym podróżom apostolskim odbytym podczas Jego niezwykłego pontyfikatu.

Chciałabym podziękować prof. dr hab. Wiaczesławowi Andrejczukowi za pomoc przy pisaniu niniejszej pracy, dr Annie Nitkiewicz – Jankowskiej za cenne uwagi merytoryczne, a także Pawłowi Rzeczkowskiemu za służenie pomocą i wspólne podążanie ku miejscom świętym.

Pracę dedykuję mamie – Danucie za wychowanie w duchu nauki i wiary.

Środki transportowe wykorzystywane w turystyce europejskiej

Oceń tę pracę

z napisanej w 2004 roku pracy

Struktura transportu pasażerskiego w Europie

Statystyki transportu pasażerskiego w Europie nie są dokładne, zwłaszcza w zakresie liczby przejazdów samochodami osobowymi. Według danych CEMT[1]

Liczba pasażerokilometrów zarejestrowanych w obecnej UNII EUROPEJSKIEJ, w Szwajcarii, Turcji i byłej Jugosławii we wszystkich gałęziach wzrosła z 2922mld w 1980 roku do 3868 mld w 1990 roku i był to wzrost o 2,2% większy niż notowany w tym samym okresie w przewozach ładunków. W istotny sposób uległa zmianie w latach1970-1980 struktura gałęziowa przewozów.

Znaczenie transportu samochodowego

Rozwój transportu samochodowego w wielkiej mierze wpływa na wzrost ruchu turystycznego oraz sprzyja odkrywaniu nowych miejsc atrakcyjnych turystycznie nawet jeżeli położone są z dala od głównych dróg[2]. Główne czynniki wpływające na rozwój transportu indywidualnego to:

  • rozwiniety przemysł motoryzacyjny, o czym świadczy tempo parku samochodowego na świecie. W 1970 roku było na świecie 194 mln sztuk samochodów osobowych a już 20 lat póżniej dwa razy więcej. W Polsce wzrost ten jest większy: z 479 tys. sztuk w 1970 roku do 6,8 mln w 1993 roku (ponad 14 – krotny).[3]
  • Sieć dróg i autostrad pozwoliła w latach 70. na otwarcie obszarów Europy Południowej dla turystyki międzynarodowej tak, że dziś basen Morza Śródziemnego to jeden z największych obszarów recepcji turystycznej na świecie;
  • Zalety motoryzacji indywidualnej tzn swoboda wyboru miejsca przeznaczenia, tras, etapów i przerw podróży.
  • Coraz większa rola wypożyczalni samochodów osobowych; poszerzanie galerii marek i dostepności wypożyczalni, ochrona ubezpieczeniowa i usługi dodatkowe jako elementy zachecajace i zdobywające nowych klientów[4]

Ściśle związane z funkcjonowaniem przewozów turystycznych są usługi taxi świadczone w takich punktach jak porty lotnicze, dworce kolejowe itp. Turyści korzystający z autokaru kierują się jego zaletami, na których czele można wymienić przyjemność podróżowania i duży komfort. Autokar podobnie jak samochód zapewnia klientom mozliwośc penetracji i mobilność, a jednocześnie  może też świadczyć większy zakres usług. Nowoczesne autokary zapewniaja panoramiczny widok, usługi kuchni pokładowej, miejsca do leżenia, video, dostepnośc toalety, klimatyzację.[5]

Perspektywy transportu kolejowego

Transport kolejowy zajmuje znaczące miejsce w historii turystyki. I choć kolej utraciła w ostatnich kilkudziesieciu latach swoją czołową pozycję w tym zakresie, to jednak podejmuje wiele wysiłków, których celem jest nakłonienie wielu turystów do korzystania z jej usług. W tym celu podjęto następujące przedsięwzięcia:[6] :

  • zwiększenie komfortu podróży i umocnienie usług dostępnych w pociagach (przykładem mogą być francuskie koleje oferujace odrębne miejsca dla rodzin, biznesmenów czy grup, posiada nowoczesne kuszetki, wagony sypialne z kabinami, restauracje i inne usługi jak np. kino czy dyskoteka)

Szczególnie niecodzienny zetsaw usług wprowadził angielski system „intercity Pullman”, gdzie można skorzystać z nastepujących udogodnień: salonu pullmanowsiego z napojami i przekąskami oraz stanowiskami biurowymi na głównych dworcach, śniadanie , obiad i kolacja podawane do zajmowanego fotela, telefon w pociagu, bezpłatne miejsce na parkingu stacji wyjazdowej przez 24h, 15% zniżki na samochód wynajety na dworcu, kupon upoważnijacy do gratisowej konsumpcji w barze znajdujacym się w składzie pociągu, bezpłatny całodzienny bilet do londyńskiego metra.[7]

  • zwiększenie prędkości
  • rozwijanie sieci połączeń międzynarodowych gwarantujących wysoką jakość i szybkość, np. TEE[8] czy TEN[9]
  • rozwijanie usług „auto kuszetek” – czyli możliwość podróżowania pasażerów wraz z samochodami
  • ujednolicanie taryf oraz wprowadzanie specjalnych taryf dla turystów w ruchu miedzynarodowym  (weekendowe, młodzieżowe, grupowe)

Tab. 1. Rozzwój sieci szybkich kolei w Europie w latach 1981 – 1998

rok kraj linia Długość w km

Linie uruchomione do 1994 roku

1981 Francja TGV Sud – Est (I część) 301
1981 Włochy Direttissima (I część) 150
1983 Francja TGV Sud – Est(II część) 116
1984 Włochy Direttissima (II część) 74
1988 Niemcy NBS Wurzburg – Hannover (I część) 90
1989 Francja TGV Atlatique (I część) 176
1990 Francja TGV Atlatique (II część) 106
1991 Niemcy NBS Wurzburg – Hannover (II część) 237
1991 Niemcy NBS Mannheim – Studdgart 100
1992 Hiszpania Madryt – Sewilla 471
1992 Włochy Direttissima (III część) 24
1992 Francja TGV Rhone – Alpes (II część) 38
1993 Francja TGC Nord (do Lille) 320
1994 Fracja / W. Brytania Tunel pod Kanałem La Manche 50
1994 Francja Połączenie Nord – Sud – Est 70
1994 Francja TGV Rhone – Alpes (II część) 83

Linie planowane do uruchomienia do 1998 roku

1996 Francja Połączenie Atlantykiem 32
1997 Francja / Belgia Lille – Bruksela 84
1997 Niemcy (Hannover) – Wolfsburg – Berlin 158
1997 Niemcy Wolsburg  – Braunschweig (Gottingen) 12
1997 Niency (Hamburg) – Uelzen – Stendal – (Berlin) 15
1998 Belgia Bruksela – Akwizgran 89

[10]

  • tworzenie produktu turystycznego, np. sieć hoteli tworzona przez przedsiębiorstwa kolejowe

Do celów czysto turystycznych są wykorzystywanekoleje specjalne, czyli koleje

Zębate, kolejki liniowe, wyciągi. Kolejki wąskotorowe to szczególna forma transportu kolejowego, która może być świetnym przykładem produktu turystycznego.

Warunki rozwoju transportu lotniczego

Dzieki głównej swej zalecie – prędkości, znaczenie transportu lotniczego w obsłudze ruchu turystycznego w ostatnich latach jest coraz większe.[11]

W efekcie postępu technicznego i organizacyjnego rola transportu lotniczego umacnia się na rynku przewozowym. Przykładem rewolucyjnych zamierzeń jest projektowanie samolotów orbitalnych, pozwalających odbyć podróż do okoła świata w 120 minut, Francja zamierza budować samoloty „Concorde” drugiej generacji, który osiągnałby prędkość przekraczającą 22 – krotnie prędkość dźwięku, a jego zdolność przewozowa wynosiłaby 200 pasażerów, tj dwa razy  więcej niż obecnie.[12]

Transport lotniczy jest gałęzią szczególnie dogodną w przypadku ruchu turystycznego na długich dystansach. Rozwój transportu lotniczego spowodował znaczny wzrost ruchu w kierunku północ – poludnie. Pojawiło się wiele połączeń lotniczych Europy z Afryką , Ameryki Połnocnej z Karaibami, Japonii z Azją Południowo – Wschodnią. Kraje położone na poludniu stały się wielkimi obszarami recepcji turystycznej. O dynamice rozwoju przewozów lotniczych decyduje coraz większy na nie popyt oraz tworzone przez lata solidne podstawy materialne podaży dobrej jakości usług (nowoczesny tabor , dobrze zorganizowane i wyposażone porty, komputerowe systemy rezerwacji, usługi towarzyszące)

Cywilny transport lotniczy reprezentują dwa typy towarzystw lotniczych:

  1. eksploatujące linie regularne
  2. loty czarterowe

Czarter jest to umowa o przewóz ludzi lub towarów w nieregularnym transporcie morskim lub lotniczym; może dotyczyć jednego rejsu lub dłuższego, uzgodnionego w umowie okresu czasu.[13] Towarzystwa oferujace usługi czartowe przyciągają klientów proponujac rozmaite obnizki cen biletów  i inne udogodnienia.  Powstanie i rozwój towarzystw czarterowych związane jste przede wszystkim z rozwojem ruchu turystycznego. Firmy czarterowe stosują różne sposoby dla przyciągnięcia klientów, np. taryfy wakacyjne.

Na polskim rynku pasażerskich linii lotniczych rozpoczęła się walka o klienta. Coraz częściej linie kuszą klientów specjalnymi ofertami. Polska posiada swoją linię lotniczą Polskie Linie Lotnicze LOT. Powstała ona 1 stycznia 1929 r. w wyniku połączenia dwóch towarzystw lotniczych: Polskiej Linii Lotniczej „Aerolloyd”, będącej pod kontrolą kapitału Niemiec oraz Towarzystwa Komunikacji Powietrznej „Aero” (które powstało z inicjatywy Związku Lotników Polskich)[14]. Obecnie, LOT jest firmą o wieloletniej tradycji. Profesjonalizm obsługi był wielokrotnie nagradzany m.in. nagrodami Best Eastern European Airline (Najlepsza Linia Lotnicza Europy Wschodniej). W roku 1996 LOT utworzył EuroLOT – spółkę obsługującą loty krajowe. Jest także współwłaścicielem innych spółek. Polskie Linie Lotnicze są członkiem aliansu lotniczego Star Alliance. Polska flota złożona jest dziś z 50 samolotów i jest jedną z najnowocześniejszych na świecie. Charakterystycznego żurawia (projekt autorstwa Tadeusza Gronowskiego) rozpoznają prawie wszyscy, a polscy piloci cieszą się uznaniem zarówno w Polsce, jak i na świecie.

Żegluga pasażerska w obsłudze ruchu turystycznego.

Mimo, że żegluga pasażerska nie odgrywa znacznej roki w obsłudze ruchu turystycznego, wśród gałęzi transportu turystycznego ma ona najbogatszą historię. Do II wojny światowej statek był jedynym środkiem transportu transoceanicznego umożliwiającym np. przemieszczanie emigrantów do kraju Ameryki Północnej.

Transport wodny można rozpatrywać w trzech kategoriach:

  • przewozy regularne miedzy dwomaportami morskimi czy śródladowymi (linie morskie, linie rzeczne, przewozy po jeziorach)
  • wycieczki statkiem łączace w sobie funkcję przemieszczenia i zakwaterowania
  • jachting ( jachy pełnomorski, jachty śródlądowe).

Rozwój wyżej wymienionych form pasażerskich przewozów możliwy jest w warunkach  dysponowania nowoczesną infrastrukturą portową.[15]

[1] Tendences du transport europeen et besoins en infrastructure. CEMT, Paryż 1995

[2] H. Borne, A. Doliński „Organizacja Turystyki” Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne1998 rok

[3] „Rocznik Statystyczny” 1994 GUS Warszawa 1994

[4] Zenon Dereszkiewicz, „Kierunki rozwoju infrastruktury transportowej i jej znaczenie dla rozwoju turystyki” „Turystyka szansa rozwoju kraju” materiały pokongresowe Warszawa 1996

[5] H. Borne, A. Doliński „Organizacja Turystyki” Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne1998 rok

[6] Zenon Dereszkiewicz „Kierunki rozwoju infrastruktury transportowej i jej znaczenie dla rozwoju turystyki” „Turystyka szansa rozwoju kraju” materiały pokongresowe Warszawa 1996

[7] H. Borne, A. Doliński „Organizacja Turystyki” Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne1998 rok

[8] Trans Europ Express

[9] Trans Europ Nuit

[10] Źródło: Opracowanie na podstawie : „ Grande Vitesse, um reseau pour l’Europe. Union Internationale des Chemin de fer”, oraz G. Ellewanger, M. Wilckens „High Speed for Europe“ „Japan Railway and Transport Review“ nr 3 pażdziernik 19993

[11] Zenon Dereszkiewicz „Kierunki rozwoju infrastruktury transportowej i jej znaczenie dla rozwoju turystyki” „Turystyka szansa rozwoju kraju” materiały pokongresowe Warszawa 1996

[12] H. Borne, A. Doliński „Organizacja Turystyki” Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne1998 rok

[13] definicja według słownika portalu interia.pl

[14] H. Borne, A. Doliński „Organizacja Turystyki” Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne1998 rok

[15] Zenon Dereszkiewicz „Kierunki rozwoju infrastruktury transportowej i jej znaczenie dla rozwoju turystyki” „Turystyka szansa rozwoju kraju” materiały pokongresowe Warszawa 1996

 

Tworzenie gospodarstw agroturystycznych

Oceń tę pracę

wzór do napisania własnej pracy

Na terenie powiatu jędrzejowskiego działają już gospodarstwa agroturystyczne m.in. w Pawłowicach, Raszkowie, Kuźnicach, Ślęcinie, Rejowcu, Rakoszynie, Nowej Wsi, Nagłowicach, CiernoŻabieńcu, Leśnej, Bocheńcu i Jasionce. Poniżej przedstawione zostaną propozycje związane z tworzeniem gospodarstw agroturystycznych oraz podnoszeniem ich atrakcyjności poprzez przygotowywanie oryginalnych ofert rekreacyjnych.

Tworzenie oferty noclegowej w powiecie jędrzejowskim powinno mieć kilka etapów

I etap cechować powinny niewielkie inwestycje adekwatne do możliwości rolników:

  • tworzenie wiejskich pól namiotowych na terenach gospodarstw (inwestycje dotyczą tu tylko przystosowania dla potrzeb turystów węzła sanitarnego), jeśli w gospodarstwie jest taka możliwość (pomieszczenie oraz kobiety dysponujące wolnym czasem), można sporządzać posiłki (wyżywienie nie musi być pełne, natomiast powinno być oparte na produktach pochodzących z gospodarstwa – jest to zarazem najbardziej atrakcyjne dla turysty, a najtańsze z punktu widzenia rolnika),
  • sprzedaż turystom produktów pochodzących z gospodarstwa (mleko, masło, sery, jaja, chleb wiejski, domowe wypieki, warzywa, zioła, owoce, miód, domowe przetwory),
  • przystosowanie pokoi w domach gospodarzy (można przygotować np. tylko jeden pokój, przeprowadzić niezbędny remont oraz przystosować węzeł sanitarny tak, aby mógł on służyć również turystom),
  • zadbanie o estetyczny wygląd gospodarstwa (uporządkowane obejście, kwiaty w oknach, zadbany, przystrzyżony trawnik, po którym nie powinno chodzić ptactwo domowe, oświetlenie obejścia, czyste pokoje gościnne, kuchnia i sanitariaty, regularne wywożenie nieczystości) i jego otoczenia (niedopuszczanie do powstawania dzikich wysypisk śmieci, łatwe dojście i dojazd do gospodarstwa nawet w czasie opadów lub roztopów), ścieżki które prowadzą np. w stronę lasu, rzeki, ścieżki edukacyjnej, wiejskich placów zabaw dla dzieci itp. (jeśli gospodarze zadbają o ścieżki, turyści nie będą deptać pół uprawnych).
  • zadbanie o bezpieczeństwo gości: odizolowanie terenów, po których poruszają się turyści (a zwłaszcza dzieci) od terenów gospodarczych z maszynami rolniczymi, niedopuszczanie turystów, którzy będą wykazywali chęć do uczestniczenia w pracach rolnych, do urządzeń i maszyn rolniczych, wydzielenie miejsca na terenie gospodarstwa, gdzie turyści mogą zaparkować samochód oraz przechowywać np. rowery lub inny sprzęt sportowy i turystyczny, ogrodzenie przydomowego pola namiotowego, jeśli będzie ono zlokalizowane poza zagrodzonym gospodarstwem, zagwarantowanie nadzoru nad mieniem turystów w czasie ich nieobecności.

II etap powinny cechować zwiększone nakłady inwestycyjne (jeśli turystyka zaczyna przynosić dochody, to można je przeznaczyć na pewne inwestycje):

  • przygotowanie większej liczby pokoi o zróżnicowanej liczbie miejsc (elastyczność oferty), zorganizowanie specjalnego węzła sanitarnego wyłącznie dla turystów, przygotowanie jadalni i wydawanie posiłków lub przystosowanie dla turystów kuchni (wyposażenie jej w niezbędne urządzenia kuchenne i naczynia dla samodzielnego przygotowywania potraw),
  • wyposażenie przydomowego pola namiotowego w węzeł sanitarny, zadaszony stół z ławkami oraz miejsce na ognisko i wskazanie źródła drzewa na paliwo,
  • dostosowanie dla potrzeb turystów wolnych budynków gospodarczych, jeśli takowe są na terenie gospodarstwa (np. starego domu, spichlerza, itp.), co powiększa i uatrakcyjnia ofertę,
  • tworzenie oferty rekreacyjnej na terenie gospodarstwa (np. ogródek dla turystów, miejsce zabaw dla dzieci, można też zorganizować mini-muzeum wiejskie np. ze starymi narzędziami rolniczymi – tego typu działalność praktykowana jest np. w gospodarstwie agroturystycznym na przedmieściach Mszany Dolnej, gdzie gospodarze pokazują turystom stary rodzinny tartak, czy w Uściu Gorlickim, gdzie w nowo powstającym małym wiejskim pensjonacie przewidziane jest niewielkie pomieszczenie urządzone na wzór starej, łemkowskiej izby z pamiątkami i eksponatami ludowymi, które właścicielka od lat zbierała w różnych wsiach oraz z małą biblioteką wyposażoną w książki, broszury, przewodniki dotyczące łemkowszczyzny oraz atrakcji turystycznych w regionie.

III etap powinny cechować kolejne inwestycje, zwłaszcza mające na celu wzbogacenie oferty rekreacyjnej:

  • zakup koni jeśli gospodarstwo ich nie posiada, organizacja przejażdżek konnych, szkółek jeździeckich, przejażdżki bryczkami i saniami, zakup łodzi do przewozów turystycznych po Nidzie (program turystyczny „Noce świętojańskie na Nidzie”),
  • lepsze wykorzystanie przestrzeni gospodarstwa na cele rekreacyjne, np. małe boiska sportowe, stół do tenisa, mały basen na terenie gospodarstwa,
  • rozwój rzemiosła ludowego dla potrzeb turystyki – nie tylko sprzedaż pamiątek lub wyrobów regionalnych, ale także kształcenie i utrzymywanie tradycji ginących rzemiosł w celu stałej konserwacji i renowacji budynków wiejskich, aby nie dopuścić do ich dekapitalizacji, a tym samym obniżenia atrakcyjności gminy,
  • utworzenie wypożyczalni rowerów oraz innego sprzętu turystyczno-sportowego,
  • oferta coraz bardziej zróżnicowana, coraz bogatsza i coraz bardziej ekskluzywna – innymi słowy: dostarczenie różnym grupom turystów (o różnych zainteresowaniach i statusie majątkowym) wielu różnorodnych powodów do pobytu w gminie i ewentualnego powtórnego przybycia, czy zachęcenia znajomych lub krewnych do pobytu w gospodarstwie (bardzo skuteczna forma reklamy).